[பல்லவி] தூரத்தில் நிற்கும் வெண்ணிலவு நீ... தரையில் வாடும் பெண்ணிலவு நீ... உன்னைத் தொட ஏணிகள் தேவையில்லை, உன்னை எண்ண ஏக்கங்கள் போதுமடி... ஏக்கம் ஏணிக்கட்டி ஏறும் நீ எட்டத்தில் இருப்பதால்... ஆசைகள் முடிவில்லாமல் வளரும் உன் அன்பைத் தேடி என் உள்ளம் அலையுதடி... [சரணம் 1] அரவணைக்கத் துடிக்கும் என் இதயம், அன்பின் வாசல் தேடி மோத.... வெண்ணிலவைத் தொடரும் அலை போல, நெருங்க முடியாமல் தத்தளிக்கிறது மனசு இழுவை இழந்த ஓடம் போல, என் உயிர் திசை தெரியாமல் மிதக்கிறது... நீ எட்டத்தில் இருக்கும் வெண்ணிலவாய் இருந்தும் தரையில் வாடும் பெண்ணிலவாய் தெரிகிறாய்... [பல்லவி] தூரத்தில் நிற்கும் வெண்ணிலவு நீ... தரையில் வாடும் பெண்ணிலவு நீ... உன்னைத் தொட ஏணிகள் தேவையில்லை, உன்னை எண்ண ஏக்கங்கள் போதுமடி... [சரணம் 2] எட்டிவரும் யோகம் வேண்டாம், ஏணிகளின் தேவை வேண்டாம் இருந்தும் விதி வழி வந்து சேர்கிறாய் மனம் ஏற்க மறுக்கிறது... நமக்கிடையில் இருக்கும் தூரம், நம் காதலின் புனித எல்லை... அதை உடைத்து நெருங்கினால், அதிசயத்தின் ஒளி மங்கிவிடுமே... கிடைக்காத பொக்கிஷம், கிடைத்தபின் மதிப்பிழக்கும்... கிடைக்காத ஒன்றின் மதிப்பு, காலம் முழுதும் அழியாத தவிப்பு [பிரிட்ஜ்] எட்டத்தில் இருப்போம்... கிட்டத்தில் வேண்டாம்... தொடுதல் வேண்டாம்... தொலைவிலே காதல் பூக்கட்டும்... பூப்போல் வளரட்டும் நம் மனதில் ஆசைகள்... கற்பனையின் கரையில் காதல் அலைகள் ஆடட்டும்... [இறுதிப் பல்லவி] இது வாழ்நாள் காதல்... வாழும் வரை காதல்... வாழ்ந்த பின்னும் நினைவாய் நிற்கும் காதல்... கரையாத ஓடம்போல், கற்பனையில் தத்தளிக்கட்டும்... வா... நம் நினைவுகளோடு வாழ்ந்து மகிழ்ந்திடலாம்... எட்டாத வெண்ணிலவாய் என்றும் நீ இருந்திடலாம்...
