Bu şehir geceleri başka konuşur, Sokak lambaları yüzleri unutur. Bazıları doğar, bazıları hükmeder, Bazılarıysa karanlığı miras alır. [Kıta 1] Siyah gömlek, bilekte saat, Her saniye ayrı bir ihanet. Masam kalabalık, içim tenha, Yanımda duranların niyeti muamma. Ben bu yolları gülerek geçmedim, Her virajda başka birini kaybettim. Güven dediğin tek kullanımlık, Bir kez kırıldı mı geri dönmedim. Yüzüm sakin, içimde fırtına, Herkes yanaşır gücün kıyısına. Düşman karşıdan gelirse kolay, Asıl mesele dostun bakışında. [Ön Nakarat] Adımı fısıldar soğuk duvarlar, Ben sustukça çoğalır korkular. Bu şehirde herkes bir gün sınanır, Kimi sözünü, kimi ruhunu satar. [Nakarat] Ben karanlığın varisiyim, Gece benim, sessizlik benim. Taht istemedim, bana kaldı, Bu düzenin son sahibiyim. Ben karanlığın varisiyim, Yolum duman, yüreğim demir. Dostluk biter, hesap kalır, Bu şehirde unutmak zehirdir. [Kıta 2] Camlar siyah, plakalar yabancı, Her köşede başka bir yalancı. Kimin eli temiz, kimin kanlı, Gecenin sonunda hepsi aynı. Bir telefon gelir, masa susar, Tek cümle bazen hayatı bozar. Ben sesimi yükseltmem kardeş, Gerçek güç sessizce karar yazar. Altın yüzük, soğuk parmak, Kazandıkça büyüdü kaybetmek. Herkes zirveyi ister uzaktan, Kimse bilmez orada yalnız ölmek. [Ön Nakarat] Adımı fısıldar soğuk duvarlar, Ben sustukça çoğalır korkular. Bu şehirde herkes bir gün sınanır, Kimi sözünü, kimi ruhunu satar. [Nakarat] Ben karanlığın varisiyim, Gece benim, sessizlik benim. Taht istemedim, bana kaldı, Bu düzenin son sahibiyim. Ben karanlığın varisiyim, Yolum duman, yüreğim demir. Dostluk biter, hesap kalır, Bu şehirde unutmak zehirdir. [Köprü] Bir zamanlar ben de inanırdım, Her uzanan eli dost sanırdım. Sonra öğrendim bu şehirde, En sıcak gülüşte buz saklandığını. Beni kurşun değil, sözler yaraladı, Beni düşman değil, kardeş sınadı. Şimdi kalbimde tek bir kanun: Kim sattıysa bir daha alınmadı. [Final Nakarat] Ben karanlığın varisiyim, Son gece de dimdik giderim. Taç düşerse başım eğilmez, Adımı taşlara kazır giderim. Ben karanlığın varisiyim, Gölge benim, ateş benim. Herkes gider, hikâye kalır, Bu şehrin son cümlesi benim. [Çıkış] Işıklar söner… Motor sesi uzaklaşır. Şehir yeniden susar. Ama bazı isimler Karanlıktan hiç çıkmaz.
