Deszcz stuka w szyby, noc przykrywa bruk, w barze na rogu znów słychać stary blues. Barman przeciera szklankę, zegar zwalnia krok, a ja mam zimne piwo i cały wieczór w bok. Bo zimne piwo w barze na rogu smakuje lepiej, gdy świat ma dość. Nie pytaj, dokąd prowadzi ta droga — dziś gram ten blues i przepijam złość. Na krześle obok pusty płaszcz i dym, ktoś nuci starą piosenkę, jakby znał ją każdy z nas. Za oknem światła tańczą po mokrym szkle, a moje zimne piwo mówi: „Stary, jeszcze nie”. Bo zimne piwo w barze na rogu smakuje lepiej, gdy świat ma dość. Nie pytaj, dokąd prowadzi ta droga — dziś gram ten blues i przepijam złość. Może jutro ruszę dalej, może znajdę lepszy brzeg. Ale dzisiaj tu zostaję, bo ten bar zna mój blues i mój śmiech. Zimne piwo w barze na rogu, ostatni łyk, ostatni takt. Nie mam wiele, lecz mam tę noc — i bluesa, który zna mój świat.
0/500