Vakre Solmøy, du særeigne pleiar, vakre speiling i glitter og gull: Det er tydeleg du er ein leiar. Du gjev ikkje stor vørdnad til tull. Det er vent kva som vakkert lyt aktast. Er det vakkert, ein trur det er vent. I eit kvelv det som skin vil forpaktast. Ein vil tru det er fint, er det pent. Denne tillit til andre å makte gjev ein opning til nesten, til vekst. Eg veit du veljar uttrykk å akte sånn at ord får å vokse til tekst. Du er glad, og du vil glede andre. Du er vakker, det vakre du frir. Du veit mang ein sjel er til å klandre. Men på bølgje av kjærleik du rir. Eg ser sjø væter sanda på stranda. Eg ser sjøstjerner ligge igjen. Eg ser vrakgods som ein får for handa. Og eg elskar ditt døme, min venn.
0/500