กลิ่นโชยหวน ของดอกไม้บาน ยังคงหวาน แม้ในยามร่วงโรย ร่อนพเนจร ล่องไปตามทาง กลับไม่ควรที่จะอภัย ดั่งดอกไม้ที่งดงาม นั้นสอนบางอย่างไว้ หนึ่งชีวิต ที่เคยเดียวดาย มีความหมายมากกว่าที่เราคิด ฉันไม่มีวันยอมพรากจาก ไม่เคยคิดที่จะปล่อยมือเธอ ทั้งกายและใจยังต้องสั่น สั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ยังร่ายรำ (เริงร่ายรำ) กลิ่นโชยหวน ของดอกไม้บาน ยังคงหวาน แม้ในยามร่วงโรย เข็มนาฬิกา นับถอยหลังมา แต่ตัวเรา กลับเดินทางย้อนตาม ความอ่อนโยนนี้ ที่ตรึงติดข้างใน กลับกอดเอาไว้ ด้วยหัวใจอ่อนแอ แม้รู้ตัวดี ว่าฝันที่มี อาจเป็นเพียง ฝันลวงมายา
