Ona śpiewa bluesa.

Kiedy noc zapada, ona bierze stary płaszcz, w kieszeni ma wspomnienia, w sercu jeszcze żar. Siada przy pianinie, światło pada w dół, i śpiewa o miłości, co zostawiła ból. Ona śpiewa bluesa, kiedy boli świat, każda nuta mówi: „znam ten gorzki smak”. Nie pyta, kto ją zranił, nie ogląda się, bo kiedy śpiewa bluesa — odnajduje siebie. Na jej ustach whisky, w oczach nocny deszcz, mówi: „Nie zatrzymasz mnie, już dobrze o tym wiesz”. Mężczyźni przy stolikach milkną jeden po drugim, bo jej głos potrafi ogrzać nawet serce zimne. Ona śpiewa bluesa, kiedy boli świat, każda nuta mówi: „znam ten gorzki smak”. Nie pyta, kto ją zranił, nie ogląda się, bo kiedy śpiewa bluesa — odnajduje siebie. A gdy świt zagląda przez zadymione szkło, ona zamyka oczy i mówi: „To już było”. Nie potrzebuje księcia, nie potrzebuje łez, ma swój głos i drogę — i to wystarczy jej. Ona śpiewa bluesa, aż zatrzęsie się noc, z każdej starej rany robi własną moc. Niech grają stare gitary, niech płynie czarny blues, bo ta kobieta wie już, że wolność ma swój głos. Kiedy noc zapada, ona znów zaczyna grać… i cały świat na chwilę przestaje ją ranić.