(Melodi: Yavaş, hüzünlü bir piyano ve hafif, yankılı bir davul vuruşu. Atmosfer loş ve düşünceli.) Verse 1 Saatler durdu sanki, takvimler yırtık, Son bakışım bu yola, arkamda bir kırık ıslık. Kaç gece geçti bu camın önünden, sayamadım, Her adımda bir yük taşıdım, artık dayanamadım. Kapıyı kapattım, eski ben orada mahsur kaldı, Yüzümdeki gülüş değil, yorgun bir kasırga iziydi. Albüm bitti, ışıklar kapandı, perde indi, Şimdi yalnızca ben varım, ve içimdeki derin indi. Söylenmesi gereken her şey söylendi belki de, Ama kalan o boşluk, duruyor bak gözlerde. Nakarat Bu bir veda değil, bu sadece sessizlik öncesi son ses, Alıştık sanırdık yalnızlığa, şimdi kesildi nefes. O tozlu raflarda kaldı tüm yarım kalan şiirler, Son durak burası, geçmişe son bir teşekkürler. Şimdi yürüyorum bilinmeze, hafif ve tedirgin, Beni bekleme artık, ben de o eski ben değilim. Verse 2 Anılar birikmiş, kum saati tersine dönmüyor, O sıcak yaz günleri, geri asla gelmiyor. Kime kızayım şimdi? Kendime mi, zamana mı? Öğrendik ki bazen gitmek, kalmaktan kolay anla mı? Müzik sustu, stüdyo boş, geride kalan tek şey yankı, Kalabalığın içinde bile bazen yalnız kalır insan ki... Herkes kendi yolunda, ben de çiziyorum rotamı, Bu kapanış, yeni bir başlangıcın ilk adımı. Outro Konuşması (Fısıltılı) (Müzik iyice yavaşlar, sadece piyano kalır.) "Teşekkür ederim... dinlediğin için. Her şeyi. Belki bir gün, başka bir şarkıda tekrar karşılaşırız. Ama şimdilik... Hoşça kal."
