Du Solmøy, du kom som ein draum og gjorde for meg sting til saum. Den fred du gav uroleg sinn gav lyst til steg og eld i kinn. Du er så ven at gløden renn. Du er så vakker at ein brenn. Eit fjell i fyr og flamme vart det til at eg fann i full fart. Det går ein sti i hugen min, igjennom skog med blome fin, der eg kan sjå det grøne fri. Der eg kan halde handa di. Eg drøymer om oss to i lag langs faret natta til frå dag, der ikkje eg er eld og brann men eg er oss i lekam sann. Eg drøymer om det gode liv der ikkje eld er hete stiv, der brannen er som glød å få, og ljos, og mykje fint å sjå.
0/500