[பல்லவி] சொல்லாத வார்த்தை நீயடா சொல்லாமல் போன காதல் நானடா கண்கள் பேசும் மொழியிலே கனவாய் வாழும் உறவடா நீ அருகில் வந்தாலே நெஞ்சம் ஏனோ துடிக்குதடா நான் காதல் சொல்லவில்லை ஆனால் காதல் குறையவில்லை [சரணம் 1] முதல் நாள் பார்த்த அந்த நொடி மனதில் இன்னும் அழியவில்லை நீ சிரித்த அந்த ஒரு நொடி என் உலகமே மாறிவிட்டது உன் பெயரை எழுதும் விரல்கள் உன் முன்னால் நடுங்குதடா உன்னைப் பார்த்து பேச நினைத்தால் மௌனம் மட்டும் வருதடா நீ செல்லும் பாதை தேடுகிறேன் நிழலாய் பின்னால் வருகிறேன் என் காதல் உனக்குத் தெரியாமல் உன் நினைவில் நான் தொலைகிறேன் [முன் பல்லவி] ஒரு பார்வை போதுமடா ஆயிரம் கனவு வருதடா ஒரு வார்த்தை பேசாமல் என் உயிரை நீ எடுத்தாயடா [பல்லவி] சொல்லாத வார்த்தை நீயடா சொல்லாமல் போன காதல் நானடா கண்கள் பேசும் மொழியிலே கனவாய் வாழும் உறவடா நீ அருகில் வந்தாலே நெஞ்சம் ஏனோ துடிக்குதடா நான் காதல் சொல்லவில்லை ஆனால் காதல் குறையவில்லை [சரணம் 2] மழை வந்தால் உன்னை நினைப்பேன் மாலை வந்தால் உன்னைத் தேடுவேன் நிலவு கூட உன்னைப் போல என் ஜன்னலில் வந்து நிற்குதே நீ பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் என் காதில் பாடலாகும் நீ பார்க்காத என் கண்களுக்குள் உன் முகம் மட்டும் வாழும் ஒருநாள் நீ கேட்பாயோ “என்னை இவ்வளவு ஏன் பார்க்கிறாய்?” அந்த நொடி நான் சொல்வேனா “உன்னை காதலிக்கிறேன்” என்று? [பிரிட்ஜ்] சொல்லத் துணிவில்லை மறக்கவும் முடியவில்லை உன்னை விட்டு வாழ்வதற்கு என் மனமும் சம்மதிக்கவில்லை காதல் என்றால் சொல்ல வேண்டுமா? கண்கள் சொன்னால் போதாதா? நீ புரிந்துகொள்ளும் நாள்வரை இந்த மௌனம் கூட இனிமைதானா? [இறுதி பல்லவி] சொல்லாத வார்த்தை நீயடா சொல்லாமல் போன காதல் நானடா உன் நிழல் கூட போதுமடா உயிரோடு வாழும் வரமடா நீ என்னை காதலிக்காவிட்டாலும் என் காதல் மாறாதடா சொல்லாமல் போன இந்த காதல் என் கடைசி மூச்சிலும் வாழுமடா [முடிவு] ஒரு நாள் நீ திரும்பிப் பார்த்தால்… என் கண்களில் பதில் இருக்கும்… சொல்லாமல் நான் வைத்த காதல் உனக்காக… அங்கே இருக்கும்…
