ഉയരെ... ഉയരെ... ഈ മഞ്ഞുവീഴും തീരവും, മായാത്ത നിൻ ഓർമ്മയും... ഒരു ഈണമായ് മാറവേ, തോരാമഴയായ് പെയ്യുന്നു ഞാൻ. ഓർമ്മതൻ പാത നീട്ടിടുന്നു, നിൻ മിഴി ഞാൻ ഓർത്തിടുന്നു... നിൻ ചിരി എൻ പുഞ്ചിരി, ഈ മഞ്ഞിൻ കുളിരിലും നിൻ സുഗന്ധം നിറയുന്നു. കാർമേഘം നീയാകുമെങ്കിൽ, മഴത്തുള്ളി ഞാനായിടാം... നാം പിരിയുമീ പാതയിൽ ചിരി തൂകും ഓർമ്മകളാൽ... വഴിതെറ്റി പോയൊരു നാളുകൾ തിരികെ നമ്മൾ തേടുകയോ? മഴമേഘമേ... പാത നീട്ടണേ... ഞാൻ ഓടി എത്തിടാം!
0/500