Du Solmøy, du er den som vart mi aller først. Av viddene er du min skatt aller størst. Du er lekker og fager og skue for blikk. Men du er og vert først av dei få sikkerstikk. Der er knutar å løyse, og knutar som sit. Ved ein båtsmannsknop sit ikkje løkka som slit. Eg er glad i deg, Solmøy, då du er så gild. Og det er noko særleg med lagnaden mild. I det kommande vil me få mykje å sjå. Og den blome du er vil i solljoset stå. Du skal vite, du Solmøy, du er mykje meir: I den flokk som eg kjenst ved du er først blant fleir. Eg kan huske di redsla, og tapet av mot. Men best husker eg kjærleiken, ditt stød til fot. Du er aktsam og varsam, di mynde er klår: Du er snill som ei gåsemor, kva enn ein får. Eg vil ikkje ha leiar av viddene tru. Og eg tenkjer at så verte ser du som gru. Nett no er du den eldste, men begge vi veit at eit skritt ikkje held for dei mange på leit.
