Dit is gebaseer op ’n ware verhaal. Haar naam was Annelie. Vir jare was sy die anker, die een op wie almal staatgemaak het. As motors nie wou aanskakel nie, was sy die eerste hand wat help. As vriendinne in trane was, het sy ure lank geluister. As ma of suster hulp nodig gehad het, was sy altyd daar – mens nodig, en êrens diep binne het sy ook hulle nodig gehad vir die gevoel dat sy waardevol was, dat sy nie alleen was nie. Maar op ’n stadium het iets gekraak. Sy wou nie meer die anker wees nie. Sy wou nie toelaat dat mense so afhanklik van haar bly nie. En net so sterk het sy geweet: sy self wil nie meer afhanklik wees van goedkeuring, van aandag, van die idee dat sy net okay is as sy vir almal daar is nie. Dit het nie oornag gebeur nie. Dit begin met klein “nee”-antwoorde. Toe met aande waarin die foon stil lê. Toe met stappe alleen langs die see – net sy en die wind. Sommige mense het dit nie verstaan nie. Sommige het weggeloop. Ander het gebly, maar op ’n ander manier – as gelykes, nie as mense wat op haar leun of op wie sy leun nie. Dit was nie altyd maklik nie. Daar was eensaamheid. Daar was skuld. Maar stadig, stukkie vir stukkie, het sy geleer om op haar eie voete te staan. Sy het geleer dat vryheid nie beteken jy is alleen in die wêreld nie – dit beteken jy kies self wie jy toelaat naby jou, en jy laat nie toe dat iemand jou lewe se gewig word nie. Vandag is sy steeds Annelie. Net nie meer die Annelie wat almal se stut was nie. En nie meer die Annelie wat ’n stut nodig gehad het om te voel sy bestaan nie. Sy is net… haarself. En dit was genoeg.
