Hei, Solmøy, du min hjarteglød, kor du gjev smak til vann og brød, kor du gjev lyst på føde meir enn kva ein får som ein blant fleir. Eg elskar deg, – den puls du gjev det vakre og det store krev. Til saman med deg vert eg kry, så morgon fager får å gry. Ditt namn er siger, rune ved, ditt namn er høgtid, teikna ned. Ditt smil er latter, den på gong, og stemmen gøymer, som på song. Ei glede og ei ære er det deg å vere kjær og nær. Du gjev meg mot, eg aktar deg som nåde gjeve på min veg. Må teikna som du gjev liv fri i meg for alltid, smerta i. Det synast meg at verda stor vil elske kva som i oss bor.
0/500