Lugar maís hermoso non houbo na terra que aquel que eu miraba, que aquel que me dera. Lugar máis hermoso no mundo no hachara que aquel de Galicia, Galicia encantada. Galicia frolida, cal ela ningunha, de froles cuberta, cuberta de espumas. De espumas que o mare con perlas gomita; de froles que nacen ó pe das fontiñas. De vales tan fondos, tan verdes, tan frescos, que as penas se calman no máis que con velos. Que os ánxeles neles dormidos se quedan, xa en forma de pombas, xa en forma de niebras
