De tuin van Luxembourg, het is lang geleden dat ik hier nog was. Er zijn kinderen die rennen, bloemen die bloeien, en toeristen die hun telefoon niet kunnen laten staan. Er zijn studenten die dromen van een baan in Londen, en professoren die dromen van pensioen. Er zijn geliefden die wandelend de herfst een tweede kans gunnen op een bank van groen. En dan ben ik er, toch weer met koffie die koud wordt, nog een dag in mijn leven, nog een dag in Parijs. Refrein Luxembourg is ouder geworden, of ben ik het zelf? Ik weet het niet meer. Nog een dag vol met zon, nog een dag die wegglipt naar de slaap, naar de vergetelheid — een vonk die verdwijnt in het niets.
0/500